Marloes Wardenier

blog | portfolio

Tag: Amsterdam

Scrum & Amsterdam

Drie actuele nieuwsberichten over Amsterdam die aantonen dat scrum theorie gestoeld op transparantie, inspectie & aanpassing kunnen werken (of juist…

Amsterdammers kunnen niet fietsen. Zo luidt de titel van een blog dat ik via social media voorbij zag komen. Nu wil ik als inwoner van Amsterdam niet gelijk in de verdediging schieten, want er is wel wat aan de hand met het fietsen in de hoofdstad. “Jullie Amsterdammers doen echt alles op de fiets hè?” zei een vriend uit Rotterdam laatst tegen mij. Ja, dat klopt. We fietsen wat af. Door weer en wind. We hebben ook niet zo’n fijne metro als in Rotterdam. En de volgepropte trams zijn ook niet al te snel. Voordat ik Amsterdam woonde had ik mijn fietsbel eigenlijk nooit echt gebruikt. Ja, om het uitzwaaien van oma wat luister bij te zetten. Of gewoon voor de lol. Dat kan allemaal in Almelo. In Rotterdam heb ik maar één keer een bel gehoord. Van een oude man achter mij. Of ik niet even door kon fietsen, zodat meneer er langs kon. Het was op het brede fietspad op de Burgermeester van Walsumweg en het was die dag meer dan 30 graden. Die oude meneer was natuurlijk een echte Rotterdammer. Niet lullen, maar doorfietsen. Van 010 naar 020 is al zo’n beladen verhuizing en de fietsmores zijn er in die krappe afstand tussen beide steden ook gelijk anders op geworden. Fietsfiles. Zo grappig als ze klinken, zo rete-irritant zijn ze. Want achteraan sluiten wil niemand. Dus staan er fietsers op stoepranden, vluchtheuvels en altijd zo’n pittig oudere Amsterdamse op dat ene stuk waar je weer net niet moet staan (want ja, het blijft een kruispunt). Nu we het toch over kruispunten hebben, daar horen ook stoplichten bij. Veel daarvan worden regelmatig genegeerd of men gaat alvast al voorbij de streep staan. Want wie wil er nou niet als eerste aan de overkant zijn? Het is een wedstrijd. Sommigen zijn zo fanatiek dat ze op ‘grote’ kruispunten de oversteek wagen alsof ze voor het eerst gaan vliegen. Van die dramatische beelden waarbij een eend uit het nest wordt getrapt door z’n moeder en halverwege de val achter het nut van die halfontwikkelde vleugels komt. En dan –boem- aangereden wordt door een auto. Soms hoop ik op een licht incident als ik samen al die andere braveriken op groen wacht bij Frederiksplein. Haaientanden? Is dat versiering? Sommige fietsers denken dat blijkbaar. Van die types die zo de rijbaan op schieten en er halverwege achter komen dat ze geen voorrang hebben. Vervolgens fietsen ze met een ietwat verontwaardigde blik rustig verder. Om op die fietsbel terug te komen; die gebruik ik regelmatig sinds ik in Amsterdam woon. Eerst met een lichte gêne, want je maakt toch wel wat lawaai. Maar na enkele succesvolle interventies is de schroom volledig verdwenen. Ik bel vooral graag als ik wiebelende MacBikes aan zie komen zetten. Het rode gevaar op 2 wielen. Want wie er echt niet kunnen fietsen in Amsterdam zijn de toeristen.

Alles op de fiets

Amsterdammers kunnen niet fietsen. Zo luidt de titel van een blog dat ik via social media voorbij zag komen. Nu…

Koninginnedag, waar ben je?

Op Koninginnedag gaat het erom waar je bent. En dat je anderen weten waar je bent. En dan hebben Marktplaats,…

Bandana

Bandana, de roze bandana, de originele roze bandana van de Giro voor maar 5 euro. Vijf euro, voor maar 5…

Giro

Zaterdag begin de Giro D’Italia. In Nederland nota bene. De proloog is in Amsterdam (Museumplein tot Olympisch Stadion), etappe 2…

Karbonade

De huishoudbeurs is weer begonnen. Clichés van zeulende vrouwen met volgepropte tassen met gratis spullen worden bewaarheid. Zelf ben ik…

© 2019 Marloes Wardenier. Thema door Anders Norén.