De wereld vergaat (of eigenlijk Argentinië) en een groepje mensen uit Buenos Aires laat zich in de bossen klaarstomen om met catastrofes om te gaan. Met bijvoorbeeld om 11:00 een keuze-les camouflage. Klinkt natuurlijk heel spannend, maar dat viel reuze mee. Er werd vrij weinig gesproken in de film, waardoor de personages passanten worden. Niet van het hele slimme soort, wat natuurlijk wel weer grappig is.
Zo begon mijn IFFR dag. Met de wereldpremière van de Argentijnse/Oostenrijkse film Parabellum.

Vooraf aan de film Phoenix was er een big talk. Een meneer achter mij nam van de gelegenheid gebruik om naar de wc te gaan. In de eerste instantie was ik jaloers op het goede idee, maar na 1 minuut was ik alweer om. Door de leuke regisseur met z’n ‘slechte’ Engels. En zijn verhalen over Duitsers die graag nazis, SS’ers of Hitler spelen. Makkelijk en heel cliché. Want die rollen lenen zich voor uitvergrote karikaturen. Dat wilde hij niet. Net zoals meedoen aan de massale Vergangenheitsbewältigung.
Het gaat om het verhaal van vlak na de tweede wereldoorlog. Over de mensen die in Duitsland terugkeren uit de kampen. Verhalen die in de jaren 50 en 60 niet in Duitsland verteld zijn. Toen gingen films over bergen, groene weides en vrolijke mensen.
Het gezicht van de vrouw die terugkomt uit Auschwitz is zo verminkt dat er plastische chirurgie aan te pas moet komen. Daardoor wordt ze onherkenbaar. Ook voor haar man. Die haar misschien ook nog eens verraden heeft. Spannend in beeld gebracht. En wat een einde!

Derde film: Frank. Een raar bandje met een vreemde sound treedt op in een onbeduidende plaats. Een jongen met songwriter ambities (en iets minder talent) komt op hun pad en wordt de keyboardspeler. En ohja, de leadzanger heeft een masker op. Altijd. Echt altijd.
Dat alles levert grappige beelden op. Maar eigenlijk gaat het daar ook weer niet om. Of wel.

Een meisje groeit op in de banlieus van Parijs. In zo’n buurt met van die mistroostige flats. Waar je dus ook niet wilt opgroeien. Zij ook niet, maar waarheen ze wel moet weet ze ook niet. School ook niet. Ze voegt zich bij een groepje meiden, eerst nog verlegen en op de achtergrond. Daarna volgen nog meer keuzes.
Girlhood (of eigenlijk Bande de files) is een coming-of-age film zoals ze dat noemen. Kwetsbaar en mooi; zoals het meisje zelf. En ergens hoop je dat het iets van goed komt.