Praag (of Praha in het Tsjechisch) ademt historie uit. Op een bijna sprookjesachtige manier. De laatste keer dat ik de stad bezocht was in 1986. We stonden op de stadscamping, die eigenlijk meer weg had van een aantal voetbalvelden aan elkaar. Alle tenten stonden pal naast elkaar (hutje mutje, zoals ze zeggen) en op die camping heb ik voor het eerst de Oost-Europese manier van hard schrobben onder de douche mogen mee maken. En plein public, zonder deur, zonder gordijn en vooral zonder gêne. Van Praag zelf kon ik me niet zoveel herinneren, ja De brug en De klok met poppetjes (beter bekend als astronomische klok). In januari 2012 was mijn tweede bezoek aan de stad. En een verdomd mooie stad.