North Sea Jazz 2011. Maar 1 dag. De zondag. Met Tom Jones, die op 71-jarige leeftijd nog met een colbertje zwaaide. En vooral: wat een stem. De bas bij James Blake dreunde te heftig. Raphael Saadiq was duidelijk erg goed. De avond eindigde van Gotan Project naar de DJ op de Tigris. En de beugelbar.

En dan Snoop Dogg. Volgens velen had-ie niets op North Sea te zoeken. Want geen Jazz (spreek uit als Djjjeeeaazzzj). De dames naast mij snapten er niets van, de video’s gingen duidelijk boven de Libelle-pet. En toch wilden ze elke keer het volgende nummer afwachten. Alsof het anders zou worden. Alsof Snoop ineens een zoetgevooisd singer-songwriter nummer zou laten horen op begeleiding van wat zachte akoestische gitaarakkoorden. Uiteindelijk dropen ze af. Ik niet.

Voor het verlaten van Ahoy’ (waarbij sommigen nog steeds roepen:”Is North Sea Jazz in Rotterdam tegenwoordig? Dat was toch in Den Haag?”) werd er nog schepijs gehaald. Waarbij een mevrouw eerst een geanimeerd gesprek met de ijsverkoopster aan wilde knopen over “dat verrukkelijke ijs, waar ze over gehoord had” en daarna bedelde om meer aardbeien. In beide gevallen trok de ijsverkoopster aan het langste eind.