We zitten in een klein zwart gat. Terwijl de grote sportevenementen eerder deze zomer elkaar opvolgden of zelfs overlapten moeten we nu een een paar dagen zonder doen.
Gelukkig schijnt de zon.

De Tour is gisteren geëindigd met een Brit met bakkebaarden in het heilige geel en een Brit in regenboogtrui die voor de vierde keer triomfeerde op de Champs Elysees.
Beide winsten zaten erin. Men zet dat de 99e Tour de France saai was, te voorspelbaar et cetera. Heroïsche gevechten op de flanken van de Alpen of Pyreneeën hebben we niet gezien. Is dat ook niet inherent aan dat nieuwe wielrennen? En toch was het genieten geblazen zo nu en dan. Natuurlijk deden de Fransen dat van hun held Titi Voeckler. Wij van renners als Voigt. Of Sagan. De tijdritten mochten er overigens ook wel wezen.

We maken ons nu langzaam op voor de Olympische Spelen in Londen. Vrijdag begint het.
En zaterdag en zondag (Marianne Vos!) zitten ze alweer op de fiets.