Vijf films in 24 uur. Met wat nachtrust tussendoor.
De vrijdagmiddag begon met ‘Neon Bull’, een Braziliaanse film met veel paarden en -jawel-stieren. En lekker wat humor. Ook met hele fijne beelden van het landschap.
Daarna een grappige Jane Austen ‘Love & Friendship’. Met minder strakke smoelwerken dan een reguliere Austen verfilming en een onbenullige kwiebes. Natuurlijk mag je het een niemendalletje noemen, maar de dames in de zaal piesten in hun broek.
De vrijdag eindigde met de prachtige docu ‘Chuck Norris vs. Communimsm. Alleen al vanwege de titel al bijna een klassieker. In het Roemenië van Ceaușescu rond 1985 kwamen mensen op een hele mooie manier in verzet. Door Westerse films te kijken. En die waren allemaal nagesynchroniseerd door 1 mevrouw; Irina Nistor. Bij elkaar gepropt in een klein flatje zagen ze een andere wereld. Een wereld die eerder gecensureerd werd (“niet te veel eten in beeld hoor, daar worden ze hongerig van” – aldus een bobo bij de staatsomroep).
Zaterdagochtend begon met een animatie. En wel een hele bijzondere; Anomalisa. Geen tekenfilm met lekkere gekke beesten, maar een over eenzaamheid, buitenstaanders, emoties, liefde, seks..
De laatste film heeft niet eens een trailer. Het was dan ook de eerste Ecuadoriaanse film op het festival ooit. Over een heel aandoenlijk meisje ‘Alba’. Adolescent en veel tegenslagen, toch vindt ze een weg. Op haar eigen zwijgzame manier.