Marloes Wardenier

blog | portfolio

Categorie: column

Het is echt waar

Goedemorgen Nederland. Nee we zijn niet wakker geworden in een andere wereld. Dat lijkt misschien even zo. Maar het is…

Nog geen mail van Hillary

Het is 8 november 2016, de eerste stembureaus in de VS zijn al open en ik heb nog geen mail…

Amsterdammers kunnen niet fietsen. Zo luidt de titel van een blog dat ik via social media voorbij zag komen. Nu wil ik als inwoner van Amsterdam niet gelijk in de verdediging schieten, want er is wel wat aan de hand met het fietsen in de hoofdstad. “Jullie Amsterdammers doen echt alles op de fiets hè?” zei een vriend uit Rotterdam laatst tegen mij. Ja, dat klopt. We fietsen wat af. Door weer en wind. We hebben ook niet zo’n fijne metro als in Rotterdam. En de volgepropte trams zijn ook niet al te snel. Voordat ik Amsterdam woonde had ik mijn fietsbel eigenlijk nooit echt gebruikt. Ja, om het uitzwaaien van oma wat luister bij te zetten. Of gewoon voor de lol. Dat kan allemaal in Almelo. In Rotterdam heb ik maar één keer een bel gehoord. Van een oude man achter mij. Of ik niet even door kon fietsen, zodat meneer er langs kon. Het was op het brede fietspad op de Burgermeester van Walsumweg en het was die dag meer dan 30 graden. Die oude meneer was natuurlijk een echte Rotterdammer. Niet lullen, maar doorfietsen. Van 010 naar 020 is al zo’n beladen verhuizing en de fietsmores zijn er in die krappe afstand tussen beide steden ook gelijk anders op geworden. Fietsfiles. Zo grappig als ze klinken, zo rete-irritant zijn ze. Want achteraan sluiten wil niemand. Dus staan er fietsers op stoepranden, vluchtheuvels en altijd zo’n pittig oudere Amsterdamse op dat ene stuk waar je weer net niet moet staan (want ja, het blijft een kruispunt). Nu we het toch over kruispunten hebben, daar horen ook stoplichten bij. Veel daarvan worden regelmatig genegeerd of men gaat alvast al voorbij de streep staan. Want wie wil er nou niet als eerste aan de overkant zijn? Het is een wedstrijd. Sommigen zijn zo fanatiek dat ze op ‘grote’ kruispunten de oversteek wagen alsof ze voor het eerst gaan vliegen. Van die dramatische beelden waarbij een eend uit het nest wordt getrapt door z’n moeder en halverwege de val achter het nut van die halfontwikkelde vleugels komt. En dan –boem- aangereden wordt door een auto. Soms hoop ik op een licht incident als ik samen al die andere braveriken op groen wacht bij Frederiksplein. Haaientanden? Is dat versiering? Sommige fietsers denken dat blijkbaar. Van die types die zo de rijbaan op schieten en er halverwege achter komen dat ze geen voorrang hebben. Vervolgens fietsen ze met een ietwat verontwaardigde blik rustig verder. Om op die fietsbel terug te komen; die gebruik ik regelmatig sinds ik in Amsterdam woon. Eerst met een lichte gêne, want je maakt toch wel wat lawaai. Maar na enkele succesvolle interventies is de schroom volledig verdwenen. Ik bel vooral graag als ik wiebelende MacBikes aan zie komen zetten. Het rode gevaar op 2 wielen. Want wie er echt niet kunnen fietsen in Amsterdam zijn de toeristen.

Alles op de fiets

Amsterdammers kunnen niet fietsen. Zo luidt de titel van een blog dat ik via social media voorbij zag komen. Nu…

Er wordt volop geflirt bij de sportschool vandaag. Een vrouw in professionele fitness outfit en dito vlecht leidt een man rond. Blijkbaar heeft ze hem dat ooit aangeboden. En die man zag dat wel zitten “Ja jij zei, als je een keer uitleg wil enzo dat ik het dan gewoon kon vragen.” De vrouw vraagt wat hij al heeft gedaan vanmorgen. Geroeid. Een half uur ofzo. En verder niets. Daarna vraagt ze wat zijn doelstellingen zijn. Hij haalt zijn schouders op “Ja euhh gewoon, beetje alles hè. Ik ben net gestopt met roken, dus ik moet niet aankomen enzo.” Wat het pakje van de vrouw al deed vermoeden, begint zich nu te uiten. Ze wauwelt over cardio, spiermassa, circuits, etcetera. De man kijkt verdwaasd en haalt maar weer eens z’n schouders op. Met z’n verzuurde armen van het roeien. Ze starten met hun rondje. Heel zorgvuldig kiest de vrouw twee aangrenzende apparaten uit; biceps en triceps. De vrouw voelt zich inmiddels een volleerd instructrice en legt uit wat de man moet doen. Vijftien keer herhalen hoor.

Sportschool

Ondertussen is in de krachthoek het ritueel begonnen. Twee mannen lopen om de powertowers (dit woord moest ik ook even opzoeken) heen alsof ze er net overheen hebben gepist en bezig zijn hun terr...

Snot

Ik zit al een half jaar regelmatig op een fiets. (Om het maar even op z’n Mart Smeets te zeggen,…

Hou hem op de weg

Bijna 37. En dan ga je rare dingen doen. Zeggen ze. Noem het gewoon een leuke uitdaging. Want zo raar…

Wansmaak

Kerst is soms toch wel het feest van de wansmaak. Dat bewijzen we in Nederland al jaren met dat gourmetten…

Tranen

Het kan allemaal soms zo lastig zijn. Terwijl het juist zo makkelijk voor je wordt gemaakt. Tegenwoordig dan. Bijvoorbeeld auto-correct….

NSJ2011

North Sea Jazz 2011. Maar 1 dag. De zondag. Met Tom Jones, die op 71-jarige leeftijd nog met een colbertje…

Boos op de Telegraaf

Vandaag de dag is iedereen boos op de Telegraaf. Althans iedereen die een mening wil verkondigen via de digitale snelweg…

Weekend

Het was nogal een weekend. Balancerend tussen hoop en vrees, en soms bleek het onvermijdelijke de enige uitweg. Of juist…

Karbonade

De huishoudbeurs is weer begonnen. Clichés van zeulende vrouwen met volgepropte tassen met gratis spullen worden bewaarheid. Zelf ben ik…

© 2018 Marloes Wardenier. Thema door Anders Norén.